Even wennen

Vertellen

2010-06-08T09:17:00.004+02:00

Na het bezoek aan het ziekenhuis was ons leven in één moment compleet verandert. Maar dat wisten wij. Nu moesten we het nog gaan vertellen tegen iedereen die we kennen.
Hoe doe je dat?
We zijn eerst in volkomen stilte naar de ouders van Wendy gereden. Daar hebben we eerst heel hard gehuild. Daarna zijn we naar mijn ouders gereden en nog meer gehuild.
Gelukkig luchtte dat een beetje op. Genoeg om de belangrijkste mensen te vertellen dat "Mamma ziek is".
Ik weet niet meer hoe ik de kinderen opgehaald heb, en of ik iets verteld heb bij de BSO.
Maar ik weet wel dat we tijdens het avondeten verteld hebben dat er een knobbeltje in de borst van Wendy zat en dat deze eruit moest.

"Knobbeltjes horen nou eenmaal niet in de borst, hé"

We waren doodsbang voor de reactie, maar die verbaasde ons.
Sarah vroeg en zei niet zoveel en Thijmen wilde gelijk zien waar het knobbeltje zat.
Deze kinderlijke en eerlijke manier van omgaan met het nieuws toverde een glimlach op mijn mond. Ik wist nog niet hoe we het gingen aanpakken, maar ik wist wel dat we er samen wel uit komen.

Het nieuws

2010-06-07T10:15:00.000+02:00

Wendy had een knobbeltje gevoeld in haar borst. De dokter bevestigde dat en stuurde ons door naar het ziekenhuis. Aan de hand van wat de dokter voelde, zou het waarschijnlijk wel cyste zijn (een onschuldige ophoping van vocht). De afspraak was op 26 april 2010 en zou bestaan uit een echo, een mammografie en een punctie.
Als eerste was de mammografie aan de beurt, daarna de echo en als laatste de punctie. Na de onderzoeken moesten we ongeveer een uur wachten.
We zijn nog nooit zo zenuwachtig geweest. Tijdens de echo zagen we al dat het knobbeltje niet rond was, maar gekarteld. Ook tijdens de punctie was er geen vloeistof weggehaald. Zou het dan toch...misschien..?
Na de gekmakende pauze melden we ons weer bij de balie. We werden in een kamertje ergens in het ziekenhuis gezet en de arts kwam binnen.
"Nou, ja het is kanker, maar we gaan uit van genezing".
...
Op dat moment drong het nog niet helemaal door, maar na 10 minuten barstte de bom. Ik werd fysiek onpasselijk en moest gaan liggen. Noem het een paniekaanval, maar ik had echt het gevoel dat ik ging flauwvallen.
...
We hebben daarna nog wel wat info gekregen, maar dat is grotendeels langs ons heengegaan.
Na enige tijd werden we in een volgend kamertje gezet. Daar zat de verpleegkundig. Zij had de planning al bijna rond. We kregen de data door wanneer we verwacht werden voor de volgende onderzoeken en wanneer de operatie stond ingepland.
En ineens zit je in de stroomversnelling en is er geen weg meer terug....

Iets nieuws

2010-06-06T12:23:00.001+02:00

Hallo,

dit is mijn eerste bericht.
Je kan hier met enige onregelmatigheid berichtjes lezen over ons leven met borstkanker.
Het gaat over zaken die ik meemaak, die me opvallen of gewoon andere dingen.

Ivan